dopasowanie: @rufio
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Start!
Mrugnęłaś, mamusiu. Wygrałem.
Wygrałeś. A teraz kładź się.
Jutro jedziemy na wybrzeże.
DROGI OSAMO
Tłumaczenie: sinu6
/Jeśli mam wam pokazać moje życie, /zacznę właśnie tutaj.
/Mój chłopiec i Camber Sands.
/Dlaczego tu, i dlaczego teraz? /Wrócę do tego później.
Mamusiu!
/Położna nazwała go "żywiołem",
/kiedy wydzierał się, /przychodząc na świat cztery lata temu.
/Od tej pory ani trochę nie zwolnił.
Mamusiu!
/Spędzamy ze sobą dużo czasu, /bo jego tata jest nędznym gnojem.
/Szczerze mówiąc, /nie zawszy był taki nędzny.
/A może i był, /tylko ja tego nie dostrzegałam.
/Nie byłabym pierwszą kobietą /w mojej rodzinie,
/która wyskoczyła z majtek /dla jakiegoś wojskowego.
/W każdym razie, /na dobre czy na złe,
/mam swojego chłopca, a on ma mnie.
Mamusiu!
/Pamiętam, jak moja mama /zabrała mnie raz do Camber Sands.
/To był jedyny dzień, /w którym była trzeźwa.
/Wtedy też była mżawka. /"Robi wrażenie, co?" - powiedziała.
- Puk, puk! - Kto tam?
- Zrobiłem... - Zrobiłeś kogo?
Zrobiłaś kupkę.
/I ten spokojny deszczyk /padał przez całą drogę do domu.
/Moja babcia powiedziała mi, że Adolf Hitler /oddał nam przysługę, bombardując Londyn.
/Jego bomby zapalające /przerzedziły Barnet Grove,
/gdzie postawiono nasz wieżowiec.
/A Londyn płonął /z niewiarygodnym hałasem i furią.
/"To zasługa Adolfa," - powiedziała,
/"że mamy taki ładny widok /na georgiańską część ulicy,"
/"którą bomby ominęły."
Mamusiu! Ja biegnę. Biegnę naprawdę szybko!
- Nie dogonisz mnie. - Ostrożnie!
Chyba oszalałeś, jeśli myślisz, że cię tam nie widzę.
/Nabyliśmy nasze mieszkanie, /przekupując radnego.
/Śmierdzi tanim tłuszczem, ale Lenny mówi, /że to będzie kiedyś dobra inwestycja,
/bo jest o rzut beretem od City.
/Trzecie pokolenie mieszkańców bloków, /oto czym jesteśmy.
/Jeśli was to ciekawi, /wpiszcie sobie "chav", "pikey" czy "ned",
/a znajdziecie nas /w każdym blokowisku Londynu.
/Ulubione danie: kurczak po kijowsku. /Ulubiony program telewizyjny: "Top Gear".
Mam cię!
/Religia: klub piłkarski Arsenal.
Czekaj, czekaj... i jazda!
Mamusiu, wyciągnij go. Pan Królik nie lubi wirowania.
Mamusiu, wyciągnij go, szybko!
Już dobrze. Trzymaj.
Tak lepiej.
Halo?
/Twoja mama ma kłopoty. /Potrzebuje pomocy.
Chodzi ci o to, że jest kompletnie nawalona, a ty dzwonisz do mnie po pieniądze?
Ona dzwoni tylko wtedy, kiedy potrzebuje pieniędzy na chlanie.
Nie chcę być niegrzeczna, ale czekam na ważny telefon. Pa.
- Czy babcia znowu się nawaliła? - A cóż to za słownictwo, co?
/A teraz wieczorne wiadomości /z Georgem Alagiahem i Sophie Raworth.
A to wiadomości ze mną, Georgem Alagiahem i ze mną, Sophie Raworth.
Mrugnęłaś, mamusiu. Wygrałem.
Wygrałeś. A teraz kładź się.
Pan Królik nie lubi wirowania.
Ale musimy dopilnować, by był ładny i czysty, prawda?
On mówi, że nie przeszkadza mu bycie brudnym.
I on ci to powiedział, tak?
Powiedział też, że możesz tu przyjść, jeśli będziesz się w nocy bała.
Dziękuję, skarbie. Mamusia się nie boi.
Wszystko w porządku?
Nadal tu jestem, nie?
1:0 dla Arsenalu!
1:0 dla Arsenalu...
Zdrówko.
Zabiję tych gnojków.
Całymi godzinami chleją i wrzeszczą. W tym bloku mieszkają rodziny.
Na miłość boską!
Sprawdzę, co u niego.
Cześć, Pearl. Możesz go przypilnować? Muszę wyjśc na chwilę.
- Jasne, kochana. - Dzięki. Klucze są pod doniczką.
- Ile czasu od alarmu? - 40, 45 minut.
Muszę tam wejść.
- Chemiczna? - Tak wygląda.
Chłopie, patrz na to!
Dzięki.
Ależ ma figurę.
- Dwadzieścia funciaków. - Tak, dwadzieścia. Tak!
- Chcesz się założyć? - Tak.
I zabiorę ją do domu.
Przepraszam... Moi przyjaciele uważają, że jesteś piękna
i założyli się ze mną o 20 funtów, że nie dowiem się, jak masz na imię.
Zdradź mi je, podzielimy się kasą i nie będę cię więcej niepokoił.
- 20 funciaków? - Dwadzieścia funtów brytyjskich.
- No to słuchaj uważnie. - Tak?
Twoi przyjaciele to dupki.
Tak...
Pomóż mi więc ich oskubać. Po 10 funtów na nas oboje.
Nie potrzebuję 10 funtów.
No tak...
Posłuchaj, ja też nie potrzebuję 10 funtów. Naprawdę.
Więc... może chociaż pogadamy?
- Mieszkasz w okolicy? - Tam. W Wellington Estate.
To naprzeciwko mnie. Z mojego mieszkania mam widok na Wellington Estate.
Twój dom wart jest pewnie fortunę.
Ale założę się, że twój jest ładny... wewnątrz.
Tak, jest w porządku. Przynajmniej nie mamy widoku na Wellington Estate.
No tak. Jesteś tu sama?
Czekam na męża.
Jest policjantem. Pracuje przy rozbrajaniu bomb.
Dostał wezwanie z pracy i czekam na jego powrót do domu.
Chryste, rozbrajanie bomb.
Przeciąć czerwony przewód. Przeciąć zielony.
To było żałośnie niewrażliwe. Przykro mi. Przepraszam.
Czuję jakbym miała wyjść z siebie, jestem kłębkiem nerwów.
Mamy czteroletniego chłopca.
Jest trudnym dzieckiem. Jest śliczny, ale... pełen energii.
Ma obsesję na punkcie śmierdzącego królika. Nawet nie pozwala mi go wyprać.
Dobrze się czujesz?
Nie mam w zwyczaju opowiadać bzdur ludziom spotkanym w pubach.
Nie przepraszaj. Jeśli potrzebujesz się wygadać, jestem świetnym słuchaczem.
Zamówię nam jeszcze po drinku, ty weźmiesz głęboki oddech i zaczniesz od początku.
Wybuchła kolejna panika w związku z bombami. On nigdy wcześniej taki nie był.
Boże, to musi być ciężkie. Czuję się przy tym strasznie płytki.
Dlaczego? Czym się zajmujesz?
Jestem dziennikarzem w jednej z krajowych gazet. Znasz "The Express"?
O czym piszesz?
O wszystkim. Poczynając od brudnych polityków, po nieuczciwe instytucje.
Nazywam się Barry Lavis, chciałbym sprawdzić pańskie faktury VAT,
zgodnie z ustawą z 1968 roku.
- Ludzie w to wierzą, co? - Czasami tak.
A jeśli nie mogę dostać się do ich głów, próbuję dostać się do ich łóżek.
Co mówisz ludziom, kiedy próbujesz wejść im do łóżka?
Podobasz mi się.
- Czy to działa? - Nie wiem... a działa?
Moja dziewczyna wyjechała.
- Jest w Paryżu Paris. - To miło.
Jeszcze nie wrócił. Nie ma jego samochodu.
Skoro jeszcze nie wrócił, to może wpadniesz do mnie?
Na kawę.
Nie. Lepiej już wrócę.
Wszystko gra?
Tak. To jakieś zatrucie pokarmowe.
Może powinieneś z kimś pogadać.
To tylko zatrucie.
Wybierasz się w sobotę na mecz Arsenalu?
Chelsea was rozniesie.
- Ładny widok. - Tak.
Chyba lepiej, żebym sobie poszła.
Uważam, że lepiej będzie, jeśli zostaniesz.
Jak poszło?
Nadal tu jestem, nie?
Tak, kochanie. Nadal jesteś.
10:0 dla Arsenalu! 10:0 dla Arsenalu...
/Gównoście warci i dobrze o tym wiecie! /Gównoście warci i dobrze o tym wiecie!
Wolałabym, żebyś nie zabierał go na mecz. Denerwuję się.
A cóż cię tak denerwuje?
Nieźle.
5 sekund do setki.
Wyciąga 290 km/h.
Trzeba by użyć śmigłowca, że kogoś w tym dogonić.
Połażę po sklepach i kupię coś do herbatki.
Lody czekoladowe dla uczczenia zwycięstwa. Chipsy, piwo.
Jutro mam służbę, kochanie.
Co? Jak to? Ten weekend miałeś mieć wolny.
Mógłbyś czasem odmówić, Lenny.
Pa, skarbie.
Jestem skarbem, prawda?
Jasne, że jesteś. Do zobaczenia.
Ręka! Mogę już zdjąć kurtkę?
Nie. Słyszałeś, co mama mówiła.
Cześć.
Ładne autko. Pewnie jakieś... 5 sekund do setki?
- 290 na godzinę? - W życiu bym nie pomyślał, że znasz się na samochodach.
To tylko oznacza, że nic o mnie nie wiesz.
Tego bym nie powiedział.
Posłuchaj, tamta noc, to był błąd. Nie powinnam była tego robić.
- Dokąd jedziesz? - Na mecz.
Spóźnisz się.
No chyba, że wyciągniesz te 290, to może zdążysz.
Zjesz ze mną lunch?
Wydawało mi się, że jedziesz na mecz.
I chyba dałam ci jasno do zrozumienia, że nie zamierzam znów się z tobą przespać.
Jezu, jesteś szczera do bólu, co?
Owszem. Też powinieneś kiedyś spróbować.
No dobrze... Uważam, że jesteś najzabawniejszą, najseksowniejszą
puszczalską z East End, jaką w życiu spotkałem.
I, gdybyś jeszcze nie zauważyła, nie poddaję się tak łatwo.
Właśnie miałam przygotować sobie paluszki rybne i obejrzeć mecz w telewizji.
Brzmi nieźle.
- Ile? - Słucham?
Ile paluszków?
Nie wiem. Nigdy wcześniej ich nie jadłem.
No to cztery. Z frytkami.
Czego?
Co znaczy, "czego"?
Czego ode mnie chcesz?
Znowu się zaczyna: prosto do sedna, oczyszczanie atmosfery.
Jeśli szukasz nowej dziewczyny, to źle trafiłeś. Mam rodzinę i kocham ją.
Lubię cię. Nie owijasz w bawełnę.
Inaczej niż ludzie, których znam.
To rzeczywiście kolosalna różnica, powinnam się domyślić.
Sprawiasz, że czuję, jakbym tracił z życia najprostsze rzeczy. Na przykład paluszki rybne.
Niepokoisz mnie.
Czy to cię niepokoi?
A to?
Czy to cię niepokoi?
Szczerze mówiąc, nie.
A może to?
Teraz to nie wiem, co powiedzieć. A zupełnie nie o to mi chodziło.
Nie odbierz tego źle,
ale jeśli będziemy się zastanawiać, o co ci chodziło,
to spędzimy tu resztę dnia, a wtedy wróci mój mąż z synem,
i mógłbyś stracić wszystkie zęby.
Uczciwie stawiasz sprawę.
Zawsze staram się być uczciwa.
/Gwizdek, rozpoczynający spotkanie.
/Rozglądając się /po tym wspaniałym stadionie,
/aż czuje się, panujące tu podniecenie.
/Od dawna czekaliśmy na to spotkanie...
/Co, na Boga...? /Nie wiem czy nadal mnie słychać...
/Wydarzyła się tu katastrofa...
/Wiadomość z ostatniej chwili. Mamy doniesienia /o poważnym incydencie w północnym Londynie.
/Prawdopodobnie była to eksplozja /na stadionie piłkarskim.
Kurwa! Musze się dostać do redakcji.
/Informacje są niepełne, /ale doniesienia wskazują...
- Zawieź mnie tam swoim samochodem. - Co?
- Muszę przywieźć ich na herbatę. - O Boże, nie pomyślałem. Przepraszam.
Proszę, niech nic im nie będzie. Boże, nie pozwól, by stała im się krzywda.
Nie dostaniemy się tam. Drogi będą zablokowane.
Mam to gdzieś! Po prostu mnie tam zawieź!
Proszę się zatrzymać! Do tyłu!
Nie wierzę własnym oczom, stary. Kompletny chaos.
Zabierzcie stąd tych ludzi!
Mój chłopiec tam jest! Ma cztery lata!
Tu nie jest bezpiecznie. Proszę się cofnąć za barierki.
Przepraszam.
Widzieliście małego chłopca? Ma cztery lata.
Widziałaś może małego chłopca? Lenny!
- Gdzie jesteś, słonko? Przepraszam... - Kochanie, idziesz w złym kierunku.
- Wynośmy się stąd. - Nie!
Wstawaj!
Tatusiu!
Proszę, Boże. Proszę Cię...
Tatusiu!
/Liczba ofiar śmiertelnych /w zamachu bombowym z 1 maja wzrosła do 920.
/Ale według policji, będzie ich więcej.
/Eksperci sądzą, /że w incydencie brało udział
/sześciu zamachowców-samobójców.
/Trzech na samym stadionie
/i trzech w samochodach,
/zaparkowanych w obrębie stadionu.
/Mamusiu! Ja biegnę. /Biegnę naprawdę szybko!
"Niech cię Bóg błogosławi! Nigdy o tobie nie zapomnimy!"
/Robimy postępy w śledztwie.
/Nadal jednak namawiam społeczności,
/by wydały nam nazwiska, /o które nam chodzi.
/Nie ze względów rasowych /czy religijnych,
/ale dlatego, że jesteśmy ludźmi
/i znamy cenę ludzkiego życia.
/Zebraliśmy już 2500 nagrań /z systemów monitoringu...
/Rozgniewało to przywódców społeczności,
/których niepokoi fakt, /że głównymi podejrzanymi są młodzi muzułmanie.
/Tak wyglądał Londyn dawniej.
/W czasach II Wojny Światowej,
/kiedy nad Londynem /unosiła się zapora balonowa,
/chroniąca naród /przed wrogimi samolotami.
/Możemy teraz pokazać państwu zdjęcia
/z nadzwyczajnej ceremonii,
/która odbywa się w Londynie.
/Nad stolicę wypuszczono /tysiąc balonów, ku pamięci
/ofiar zamachu terrorystycznego /z 1 Maja.
/Wielu krewnych ofiar przybyło, /by obserwować ceremonię.
/Obecny jest również premier.
/Na każdym balonie umieszczono /zdjęcie osoby, która wtedy zginęła.
/Nazwano to "podniebnym cmentarzem".
Witaj.
O Boże.
- Nie, nie dotykaj! - Przepraszam. Już dobrze...
Nie wiedziałem czy powinienem przychodzić.
Czy ktoś się tobą opiekuje? Ktoś z rodziny?
Twoja mama, siostra czy ktoś?
Pewnie uważasz to za oczywiste, co?
Pomyślałeś, "To dziewczyna z East End, na pewno jej babcia i mama
ciągle jej powtarzają, "Przejdzie ci. Co powiesz na filiżankę herbatki?"
To trochę niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe jest to, że mój chłopiec ma puszczalską za matkę.
Dlaczego to nie ty zginąłeś?
Przyszedłem, bo... chciałem ci coś dać.
Musiałeś być na wojnie, co?
Straciłeś swoją łapkę.
Naprawię ci ją. Wystarczą igła i nici.
Dzielny z ciebie królik.
- Odprowadzę cię na górę. - Nie.
- Dasz sobie radę? - Tak, dziękuję.
ODBUDOWAĆ NASZE ŻYCIE... ODBUDOWAĆ NASZ KLUB...
Zwykle uganiasz się za ciziami na czerwonych dywanach West End.
- Chcesz robić materiał o 1 Maja? - Do kurwy nędzy! Możesz to zrobić czy nie?
Nie, Jasper. Jestem dziennikarzem sportowym, a nie pierdolonym Carlem Bernsteinem.
Ale skoro takie to dla ciebie ważne, kochasiu, to chyba znam kogoś, kto może.
/Zebraliśmy się tu dzisiaj,
/by uczcić pamięć zmarłych /i modlić się za ich rodziny, i przyjaciół.
/Akt terroryzmu jest nieprzewidywalny, /przypadkowy.
/Jego celem jest masowe zabójstwo.
/Nieważne, matka czy ojciec,
/siostra czy brat,
/rodzic czy dziecko.
- Mógłbyś puścić to jeszcze raz, Gary? - To ta, którą skopiowałem?
- Której nie powinienem widzieć? - Tak.
Ta księga jest moim życiem, nią się kieruję.
Ale dziś odkładam ją na bok.
Dla muzułmanów i chrześcijan, słowa nie mają znaczenia.
Dziś martwi mają więcej do powiedzenia.
Tutaj, cofnij trochę.
Zrób zbliżenie i powoli cofaj.
Tak.
Cholera.
Jeśli to jeden z zamachowców, a policja musi o tym wiedzieć,
dlaczego nic nam nie mówią?
Rozmawiałaś w szpitalu z psychologiem?
Tak.
Powiedział, żebym napisała list do Osamy Bin Ladena.
I napisałaś?
Nie wiem, jaki jest jego adres.
Jeśli się dowiesz, to może dasz nam znać?
W szpitalu była muzułmańska pielęgniarka.
Jej bóg nie był bogiem zamachów.
To niech ich bóg jest moim zmartwieniem, tylko gnoje, którzy sprzedali im Semtex.
Ludzie oszukują się, że potrafią zrozumieć ich mentalność.
A tak naprawdę, to wojna między dwoma różnymi gatunkami.
Nie płacą mi za zrozumienie mentalności. Płacą mi za zapobieganie.
Ale nie zapobiegłeś 1 Maja?
Nie.
- Muszę już iść. - Odwiozę cię.
Nie. Dziękuję.
/Chyba jest podobny do ciebie. /Ma taką śmieszną głowę.
/Patrz, coś mu się śni.
/Witaj. Witaj, śliniaczku.
Pan Królik sobie wiruje, co?
/O tak, wiruje.
/Widać go. Tam jest. /Czekaj. Podejdź trochę...
/- Śmiało. /- Gołąb. Łapać gołębia.
/Wystraszyłeś go.
/Pomachaj mamusi. /Grzeczny chłopiec.
Przepraszam. Wiem.. Mówiłaś, żeby zostawić cię w spokoju.
Mogłem wtedy zginąć, gdybym nie spotkał ciebie.
Muszę jednak zrozumieć, dlaczego do tego doszło.
Na materiale filmowym widać człowieka w tłumie...
Sądzę, że to jeden z zamachowców.
Wszyscy z tego sektora są na liście zaginionych, uznanych za zmarłych.
Nie wiem, dlaczego policja miałaby zatajać jego nazwisko.
Jego żona skontaktowała się po 1 Maja z gazetą, twierdząc że zaginął.
Nazywa się Ghorbani.
Nagle przestała szukać i przeprowadziła się. Wyśledziłem ją w St Albans.
Próbowałem z nią porozmawiać. Ona nie chce.
Będzie chronić dziecko.
Mają syna.
Przepraszam, nie mamy ich. Mogę je zamówić na jutro.
Dziękuję.
/Drogi Osama,
/Zastanawiam się czy świętowałeś, /kiedy usłyszałeś, że mój syn został zabity?
/Czy włączyłeś radio i usłyszałeś, /jak mówią: 1003 zabitych?
/Czy rozłożyłeś na kamieniach /swój dywanik i modliłeś się?
/Ja się modliłam.
/Modliłam się, by liczba ofiar /wzrosła do 1004, by objęła też i mnie.
/W szpitalu powiedzieli mi, /bym wyraziła swój ból w liście.
/Nie wiem czy chodzi im o zemstę.
/Podobno zgryzota jest jak zwierzę, Osama.
/Żyje własnym życiem /i jesteśmy zdani na jej łaskę.
/Nic mi o tym nie wiadomo.
/Zgryzota to świat zatrzymany w momencie, /w którym mój syn go opuścił.
/To cichy deszcz, /który nigdy nie przestaje padać.
/Mówią, że zgryzota nas przemienia.
/Wiem, że przemienia mnie. /Tylko w co?
/Z powodu przepięcia w King's Cross,
/transport kolejowy został wstrzymany /aż do odwołania.
/Przepraszamy za wszelkie utrudnienia.
/Można skorzystać /z zastępczych przewozów autobusowych.
Chyba widziałam cię w pociągu z St Albans.
Tam właśnie muszę się dostać. Sprawdzimy czy jedzie tam jakiś autobus?
Ci wszyscy ludzie chyba po to tam idą.
Co dziś porabiałeś?
Poszedłem spotkać się z tatą.
/Poszedłem spotkać się z tatą.
- Jasper Black. Byłem umówiony. - Proszę mi przypomnieć: z jakiego wydziału?
Odszkodowania dla ofiar wypadków.
Dzięki tej liście będę miał kompletny przegląd osób,
które były tam tego dnia: nazwiska, numery siedzeń.
Nie wszystkich. Niektórzy kupują bilety, ale nie przychodzą.
Wygląda na to, że dostęp do serwera został zabroniony.
Napisane jest, żeby zwracać się do jednostki antyterrorystycznej.
No dobrze.
ZAGINĄŁ! PROSZĘ O POMOC
- To za mało. - Mam tylko tyle.
No to nie kupisz. Brakuje 30 pensów.
Ja dopłacę.
- Nie trzeba. - To żaden problem.
I coś do picia dla niego.
- Pracujesz w okolicy? - Tak.
Po co ci ten królik?
Należy do mojego synka.
Mogę obejrzeć?
Przydałoby mu się pranie.
Gdzie on jest?
On... wyjechał na trochę ze swoim tatą.
Kiedy wróci?
Nie wiem... niedługo.
Dlaczego ciągle opuszczasz szkołę?
Nie lubię jej. Nikogo tam nie znam.
No i muszę spotkać się z tatą.
Gdzie on jest?
A co mówi mama?
Nie mieszka z nami. Ona mówi, że już nie wróci.
Ale ja wiem, że wróci. Obiecał kupić mi na urodziny kij do krykieta.
Powiedział, że mamy spotkać się w sklepie.
To właśnie tam ciągle jeździsz? Czekasz na niego w sklepie?
Tak.
/To zabawne, Osama, /jaki przedmiot kultu sobie obieramy.
/Ty podobno wierzysz w raj.
/Mój mąż i synek nie wierzyli w raj.
/Wierzyli w Arsenal, /a tobie zachciało się to zniszczyć.
/Bym zdała sobie sprawę, /że rajem jest szary dzień,
/spędzony z synkiem na angielskiej plaży.
Nigdy bym nie pomyślał, że tu cię znajdę.
Bardzo trudno cię namierzyć.
A ja mogłabym myśleć, że masz ręce pełne roboty, szukając islamskich terrorystów.
No cóż, nawet terroryści biorą sobie czasem wolne.
I co wtedy robisz?
Właściwie to chciałem prosić cię o pomoc
przy moim nowym projekcie.
Wiesz, co jest największą zaletą przyczep kempingowych?
Nie.
Ich największą zaletą jest to, że zawsze są takie same.
Mój tata tak mawiał. "Gdziekolwiek je zaholujesz,"
"kiedy zamykasz drzwi, czujesz się jak w domu."
Bez względu na to jak minął mi dzień,
kiedy tylko wyobrażałem sobie, że zamykam drzwi przyczepy, od razu czułem się lepiej.
Teraz to uczucie odeszło.
Od wydarzeń z 1 Maja jest tak, jakbym nie mógł zamknąć tych drzwi.
Nie mogę odciąć się od tej grozy na zewnątrz.
To właśnie uczynili ci dranie: wleźli do mojej przyczepy.
Nie obraź się, Terrence,
ale gadasz jak jakiś oszołom.
Jesteś niezwykłą kobietą. Wiesz o tym, prawda?
Dobrze wyglądasz w cywilkach, Terrence.
Nikt by nie odgadł, że jesteś policjantem.
- Jesteś żonaty, prawda? - Tak. Od 15 lat.
- Kochasz ją? - A cóż to za pytanie?
Takie, które zadaje się facetowi, próbującemu cię poderwać
na balu maskowym saperów, przebranemu w stój gladiatora.
Byłem wtedy strasznie pijany i...
nie miałem pojęcia, że jesteś żoną kolegi.
Byłam wtedy w przebraniu Pocahontas.
Właściwie to kazała mi się wyprowadzić. Moja żona, Tessa.
Mieszkałem więc w motelu.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Motele nie są wcale takie złe.
Twierdzi, że ożeniłem się z pracą.
Czy uważasz, że to możliwe...
by kogoś kochać i równocześnie zdradzać?
Tak.
Chcesz jeszcze drinka?
I tak muszę iść do toalety.
Jestem w pobliżu na wypadek, gdyby przydarzyło ci się jakieś nieszczęście.
Pomyślałem, że możesz mieć kłopoty.
Ten facet nosi zieloną koszulkę polo. Jasnozieloną koszulkę polo.
Może i nie jestem wielkim znawcą mody, ale głupka rozpoznam od razu.
Martwię się o ciebie.
Powinieneś iść do domu, Jasper.
Dobranoc.
Dzięki.
Mogę ci coś wyznać?
Byle nie dotyczyło to przyczep, Terrence.
Czasem wyobrażam sobie, że jesteśmy razem.
Nie... nie w tym sensie. Nie...
Po prostu...
Po prostu jest poranek, a my wyjechaliśmy gdzieś przyczepą i...
przez okno wpadają promienie słońca, a my leżymy w łóżku...
i jesteśmy daleko od Londynu.
I w powietrzu można dostrzec unoszące się drobiny kurzu.
Jest bardzo cicho i spokojnie.
Rozmawiamy sobie, a ty odwracasz się do mnie nagle i mierzwisz mi włosy.
Tylko tyle... mierzwisz mi włosy.
I uśmiechamy się, bo rozumiemy się wzajemnie.
Mogłabyś chociaż chrząknąć, żebym nie czuł się jak kompletny palant.
Przykro mi, Terrence, ale jakoś tego nie czuję.
- A co z twoją żoną? - Nie jestem pewien czy powinniśmy ją zabierać.
To dość ciasna przyczepa, rozumiesz?
Dokąd byśmy pojechali?
Może do Camber Sands.
/Jest tam uroczo.
/Przepiękne wydmy...
/kołysząca się na wietrze trawa. /Szum fal nocą.
Wydajesz się być porządnym człowiekiem, Terrence.
Muszę ci szczerze powiedzieć, że ja taką osobą nie jestem.
Nie marnuj swojego czasu na troszczenie się o mnie.
To, co mówisz, nie ma znaczenia. Nie zamierzam cię zostawić.
Odnajdę każdy kawałeczek twojego serca, które zostało rozerwane na strzępy
i poskładam je z powrotem.
Zapewne trochę to potrwa, ale ja jestem cierpliwy.
A przede wszystkim będę twoim przyjacielem.
/Ta stopklatka z 1-Majowego meczu /przedstawia drukarza o nazwisku Sonny Ghorbani
/na chwilę przed zdetonowaniem bomby, /którą miał pod kurtką.
/Ghorbani, obywatel brytyjski, /żył w separacji z żoną (i 11-letnim synem).
/Dlaczego policja tak długo /ukrywa jego tożsamość?
/ZAMACHOWIEC Z 1 MAJA UJAWNIONY!
/Masz. Lista obecnych na stadionie 1 maja. /Wisisz mi drinka.
/Butcher, Terrence
/TERRANCE BUTCHER /SZEF WYDZIAŁU ANTYTERRORYSTYCZNEGO
Nie jesteś zbyt dobrym miotaczem, co?
- Co? A ty się za takiego uważasz? - Właściwie tak.
Chodź.
- Fajnie tu. - Tak.
Byłam tu kiedyś ze swoim synkiem. Kopaliśmy w piasku, w poszukiwaniu robaków.
Czy on już wrócił?
Nie. Jeszcze nie wrócił.
Chciałbym, żeby mój tata wrócił.
Myślisz, że wróci?
Tak.
Jaki jest twój tata?
Ludzie często mylą go z kimś innym.
Naprawdę? Z kim?
Z Arnoldem Schwarzeneggerem.
Z Misiem Yogi.
Sprawdźmy odjazdy do St Albans. Trzeba cię dostarczyć do domu.
Pójdę kupić bilety.
/UJAWNIONO TOŻSAMOŚĆ ZAMACHOWCA /Źródło: Jasper Black
Zaczekaj!
- Czekaj! - Daj mi spokój!
/Mamy podejrzanego Azjatę. /Biegnie przez główny hol.
/- Do wszystkich jednostek - Przyjąłem.
- Policja! - On nie zginął!
/Mamusiu!
/Mamusiu! Ja biegnę. /Biegnę naprawdę szybko!
/Młodociany Azjata z plecakiem /zmierza w kierunku drugiego peronu.
Stój!
Zaczekaj! Zaczekaj na mnie!
/Mamusiu!
Nie ruszaj się!
/Mamy potwierdzenie na kamerach 1, 5 i 8.
Nie ruszaj się!
/- Podejrzany nosi plecak. - Zająć pozycje.
- On nie zginął! - Stój!
Nie ruszaj się!
Powiedziałaś, że wróci. On wróci!
Napisał, że mam się z nim spotkać. Zachowałem jego wiadomość. Patrz.
/- Zachować szczególną ostrożność. - Nie ruszaj się, błagam!
Nie!
No proszę, wróciłaś. Nic ci nie będzie.
Pocisk tylko otarł się o twoją skroń.
Zaraz zawołam lekarza, żeby cię obejrzał.
Powiesz mi, co jest grane?
Był 28 kwietnia.
Cztery doby i 12 godzin. Na tyle właśnie go opuściłam... ich obu.
A oni odeszli ode mnie na zawsze.
Pojechaliśmy na wybrzeże, tylko we dwoje.
Moja mama zabrała mnie raz do Camber Sands.
To moje jedyne dobre wspomnienie o niej. Dzień, w którym go tam zabrałam, był idealny.
Jeszcze osiem tygodni temu był ze mną.
Mogłam go... no wiesz...
Mogłam go przytulić, poczuć jego zapach.
Mogłam dać mu całusa w policzek, a teraz...
Nigdy już nie wróci, prawda?
Wiem o tobie wszystko.
To bardzo uprzejme z twojej strony, że się mną interesujesz.
To dziwne czasy.
Powstał między nami konflikt interesów.
Musisz się nauczyć, kiedy należy się wycofać.
Nie sięgać po to, co ci się nie należy.
Przyjmij radę od kogoś, kto wie, co mówi.
Sięganie po cudze może mieć poważne konsekwencje.
Na twoim miejscu, Jasperze Black, szukałbym pocieszenia w figlarnym życiu pastorów,
albo w innym twoim ulubionym temacie,
a rzeczy, o których nie masz pojęcia, zostawiłbym w spokoju.
W przeciwnym razie sam możesz stać się sensacją dnia.
To miło z twojej strony, Terrence. Jestem ci niezmiernie wdzięczny za radę.
Korona przeciwko Mohammadowi Ahmadowi, sprawa z 2002 roku.
Sonny Ghorbani był wtedy podejrzanym.
Wzięliście go pod obserwację pięć lat temu.
Przypuszczam, że nie chcieliście ujawnić tej fuszerki,
dopóki nie pojawił się sukces, którym możecie to zatuszować.
Wiesz, dlaczego między wami nigdy nic nie będzie?
- Myślałem, że skończyłeś. - Bo za każdym razem, gdy ona na ciebie patrzy...
jedyne co widzi, to tamten dzień.
Nie wiedziałem, że jesteś fanem Chelsea, Terrence.
Ta torba, którą ze sobą taszczysz, kiedy nie jesteś w pracy.
Koniecznie muszę się dowiedzieć, gdzie można taką kupić.
/Mamy teraz ze sobą /wiele wspólnego, Osama.
/Jedną z takich rzeczy jest zdrada.
/Na pewno często o niej myślisz.
/Jak często spoglądasz /swoim ludziom w oczy
/i zastanawiasz się /czy naprawdę możesz im ufać?
/Ty, tamtego dnia, zamordowałeś życie, /a ja zamordowałam miłość.
/I teraz muszę żyć bez niej.
Ostatnio przyłapałam się na tym, że wyobrażam sobie nas razem.
Tak?
Nie sądziłam, że jestem do tego zdolna...
a jednak mi się to zdarza.
Powiedz mi więc, że to nieprawda.
Co?
Powiedz, że nie byłeś na tym meczu, bo utknąłeś w korku,
albo sprezentowałeś swój bilet koledze.
Tylko nie mów mi, że nie byłeś, bo wiedziałeś.
Sądzę, że Lenny by to zrozumiał.
Mój syn miał cztery lata. Wszystko, kurwa, rozumiał.
- Nie mogę uwierzyć, że zginęli. - Że co?
Przewidywaliśmy, że będzie jeden zamachowiec.
Liczba ofiar, w najgorszym razie, wynosiłaby 50.
Szanse na to, że oni też zginą były jak 1 do 500.
- Obliczyłeś ich szanse. - Nie. Oszacowaliśmy ryzyko.
Pomyliliście się.
Nie miałem wyboru.
Mieliśmy kreta wśród terrorystów. Planowali zamach na Whitehall.
Bomba chemiczna tysiąc razy gorsza od tej z 1 Maja.
Nad tym właśnie pracowaliśmy, kiedy nasz kret przekazał nam wiadomość
o bombie na stadionie, na godzinę przed zdarzeniem.
Ale skoro o tym wiedzieliście, mogliście to powstrzymać.
Wiedzieliśmy jedynie, że na którymś ze stadionów będzie zamachowiec.
Nie wiedzieliśmy, na którym. Wstrzymanie rozgrywek w całym kraju wywołałoby...
- Moje dziecko! Moje dziecko! - Nie mieliśmy pewności.
Ale miałeś wystarczającą pewność, żeby nie iść na mecz!
Twój przyjaciel odrobił pracę domową, co?
Gdybyśmy powstrzymali zamach z 1 Maja,
ta grupa zorientowałaby się i zmieniła wszystko: ludzi, miejsca.
Stracilibyśmy możliwość wglądu w to, co planują.
Nie mogliśmy do tego dopuścić, rozumiesz to?
Stawka była zbyt wysoka: życie tysięcy ludzi,
lata działań wywiadowczych, a w tej wojnie, bo to jest wojna,
wywiad to jedyna broń, jaką mamy, rozumiesz?
Moje dziecko!
Tę decyzję podjęto na wysokim szczeblu.
Mój synek! Moje czteroletnie dziecko umierało w bólach!
Nie sądzę, żeby cierpieli.
Oczywiście, że cierpieli!
Zaczekaj. Zaczekaj proszę!
/Mamusiu!
/Mamusiu! Ja biegnę. /Biegnę naprawdę szybko!
/Nie dogonisz mnie!
/Mamusiu!
Mamusiu. Pan Królik nie lubi wirowania.
Mamusiu, wyciągnij go!
Mamusiu, wyciągnij go, szybko!
No dobrze. Wyciągnijmy go.
- Tak lepiej. - Masz.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Start!
Mrugnęłaś, mamusiu. Wygrałem.
Wygrałeś.
A teraz kładź się.
Pan Królik nie lubi wirowania.
No to nie będziemy go prać, skoro tak czuje się najlepiej.
Powiedział też, że możesz tu przyjść, jeśli będziesz się w nocy bała.
Dziękuję.
Wiesz co? Mamusia chętnie skorzysta, bo się boi.
Przesuń się.
/I wróciliśmy /do codziennych zajęć, Osama.
/Nasze życie toczyło się jak dawniej.
/Gdzie jesteś? Szukam.
/Jesteś tam? Gdzie jesteś?
/Gdzie się ukrywasz? /Znajdę cię.
/Mamusiu, szybko! /Coś jest w moim pokoju.
/- Co takiego? /- Nabrałem cię.
/- Nie chce mi się spać. /- Mam zawołać tatę?
/On jest najlepszym tatą na świecie. /Jest nawet lepszy niż małpy i...
/- ...Hortex! /- Jest aż tak dobry?
/- Babcia znowu się nawaliła? /- A cóż to za słownictwo?
/Oklejamy okna gazetami, /żeby zatrzymać ciepło.
/Znaleźliśmy też zastosowanie /dla niezapłaconych rachunków.
- Zrób tak. - No dobrze.
W porządku, skarbie. Zaraz dojdę do siebie.
Już dobrze. Nie martw się, kochanie. Mamusi nic nie jest.
Wyglądasz pięknie, mamusiu.
Dziękuję, aniołku.
Zostań tu, dopóki nie wrócę. Co ci przynieść?
- Paluszki czekoladowe. - Świetny wybór.
Przepraszam. Szukaliśmy cię.
Mogłybyśmy gdzieś porozmawiać?
Masz czas na...?
Nie. Nie mam czasu. Muszę wracać. Zostawiłam go samego.
Napisaliśmy do ciebie list i chciałam się upewnić, że go dostałaś.
I wcale sobie nie myślę, że mogę się pojawić i zwyczajnie przeprosić.
Powiedz jej to, co mówiłaś wcześniej. To, co napisałaś w liście.
Gdybym tylko mogła zwrócić ci dziecko i męża, uczyniłabym to.
Mój chłopiec ma się dobrze. Jest bezpieczny. Już zbyt długo jest sam. Przepraszam.
Gdzie jest moje dziecko?!
/Mamusiu!
/Tatusiu.
/Co tu jest napisane?
Napisane jest, że 300 lat temu był ogromny pożar
i paliło się całe miasto.
Jest też napisane, że Londyn płonął z niewiarygodnym hałasem i furią.
Londyn płonął z niewiarygodnym hałasem i furią.
Zgadza się.
A co się stało potem?
Wzięli dzień wolnego na herbatkę.
Chodź.
/Co byś chciał teraz robić?
/- Chciałbym zjeść loda. /- Znowu?
/- Tak, a potem jeszcze jednego. /- A potem?
- A potem kurczaka. - To ci dopiero.
Czy mamusia idzie z nami?
Mamusiu!
Teraz nie mogę z wami pójść.
/Moja babcia zabrała mnie pod pomnik, /upamiętniający pożar Londynu.
/Tak samo my wzięliśmy tam syna.
/Ludziom wydawało się, /że to koniec świata.
/Ale ten koniec nie nadszedł.
/Odbudowali więc miasto w trzy lata. /Mocniejsze i wyższe.
/Londyn jest miastem, /które powstało z własnych popiołów, Osama.
/Powracało do życia /więcej razy niż zombie.
/Targane burzami, gnębione zarazą.
/Nawet Hitler nie potrafił go zniszczyć.
/Babcia mówiła, że Bethnal Green to było piekło. /Jeden wielki ocean ognia.
/Powstaliśmy z gruzów, /żyjemy więc jak zombie.
/Ja jestem tym miastem, Osama.
/Jestem całym światem.
/Zabij mnie swoimi bombami, /a odbuduję się, silniejsza.
/Jestem zbyt głupia, /by o tym wiedzieć.
/W "The Sun" mówili, że jesteś potworem.
/Ale nie wierzę w to, /choć wiem, że do tanga trzeba dwojga.
/Znam twoją niechęć /do przywódców zachodniego świata.
/Do nich też napiszę.
/Wiem, że jesteś /inteligentnym człowiekiem, Osama.
/O wiele mądrzejszym ode mnie.
/Gdybym mogła sprawić, /byś zobaczył mojego syna,
/całym swoim sercem, /tylko na jedną chwilę...
/wiem, że przestałbyś zabijać dzieci.
/To by cię bardzo zasmuciło.
/Miłość nie oznacza kapitulacji, Osama.
/Miłość jest szalona, odważna i głośna.
/Słychać ją w odgłosach, jakie wydaje mój syn, /kiedy bawi się swoimi samochodzikami.
/Chciałabym, żebyś mógł /usłyszeć mojego syna.
/To najbardziej dziki /i najgłośniejszy dźwięk na świecie.
/Jego echo będzie brzmieć do końa świata.
/Jest bardziej ogłuszający niż huk bomb.
/Przybądź do mnie.
/Przybądź, a wysadzimy świat, /by mógł powstać na nowo,
/z niewiarygodnym hałasem i furią.
Tłumaczenie: sinu6
.:: ::.